Royal Betrothal ازدواج سلطنتی

خب بالاخره تموم شد و خوشحالم که صرفاً به خاطر کامنتا از نصفه ولش نکردم 😂
حالا بیاین نظر خودم رو بگم 🙂

از گریم و طراحی لباس‌ها شروع کنیم.

بیاین قبول کنیم لباس‌های چن ژه‌یوان (امپراتور) از اول تا آخر واقعاً چشم‌نواز بودن 🫱🏻‍🫲🏼
ولی لباس‌های بانوها خیلی نرمال بود؛ حقیقتاً تلاش خاصی برای جذاب‌تر کردن این بخش نشده بود.

گریم و موها هم کاملاً معمولی بود و توی کل سریال چیز خاصی ندیدم که بخوام بگم نبوغی پشت طراحی‌ها بوده.
ولی چهره‌ی خود چن ژه‌یوان توی این سریال واقعاً باشکوه بود. با اینکه خودش ذاتاً به‌شدت خوش‌چهره‌ست، اینجا یه جور خاصی می‌درخشید و خیلی جذاب شده بود. موهاشم واقعاً بهش میومد.

بعدی بریم سراغ جلوه‌های ویژه و فیلمبرداری.

هیچی :/
واقعاً هیچ حرفی در این مورد نداریم، چون کوچک‌ترین زحمتی برای این بخش کشیده نشده بود. نه نورپردازی خاصی، نه زاویه‌های جذاب فیلمبرداری، نه چیز خاص دیگه‌ای که توجه آدم رو جلب کنه.

حالا بریم سراغ داستان سریال.

داستانش کشش زیادی نداشت؛ نمی‌گم بد بود، ولی از اون سریال‌هایی نبود که بی‌صبرانه منتظر قسمت بعدش باشی. کلیشه هم کم نداشت.

از طرفی، حالت مرموز داستان رو هم نتونسته بودن خیلی خوب دربیارن. تقریباً از همون اول می‌شد حدس زد شخصیت‌های پشت نقاب چه کسانی هستن، برای همین خیلی از اتفاقات قابل پیش‌بینی بود و عملاً اون اتفاق «پشم‌ریزون» خاصی نداشت.

اما پایان سریال…

از نظر من کاملاً منطقی بود. برخلاف نظر دوستان که بیشتر نقدشون به همین قسمت بود، اتفاقاً من فکر می‌کنم بهترین بخش سریال همین قسمت بود، حتی با اینکه موردپسند خیلی‌ها قرار نگرفت 🙂

اصلاً فاز «شاهدخت» نگرفت! اتفاقاً تا آخر پای اصول خودش وایساد، بدون اینکه حتی برای لحظه‌ای وعده‌ی تاج‌وتخت وسوسه‌ش کنه.

به نظرم توی هر موقعیت، بهترین تصمیم ممکن رو گرفت:

نجات یین چینگ به خاطر نسبتی که از گذشته باهاش داشت و اینکه به نوعی تنها خانواده‌ی واقعی‌اش محسوب می‌شد.

عقب کشیدن از ازدواج و ملکه شدن برای اینکه بتونه اوضاع رو بسنجه و شرایط رو بهتر کنه.

و در نهایت، انتخاب بین عشق و مسئولیت نسبت به مردمش؛ که تصمیم گرفت هر دو رو رها کنه، به این امید که هر کدوم به سمت بهترین سرنوشت خودشون برن.

شاید بعضی جاها توی کارهاش سرسخت بود، ولی با توجه به بی‌عرضگی مسئولین و اختیاری که خود امپراتور بهش داده بود، به نظرم این رفتارش کاملاً طبیعی بود.

در مجموع، سریال برای من یه اثر متوسط بود؛ نه اون‌قدر بد که بگم وقتم رو تلف کردم، نه اون‌قدر خوب که بخوام خیلی ازش تعریف کنم. ولی پایانش برخلاف چیزی که خیلی‌ها گفتن، برای من کاملاً قابل قبول و حتی یکی از نقاط قوت سریال بود.

شخصیت منگ تینگ هوی بسیار اگزجره و کاسه داغ تر از آش بود… حق با صدراعظم بود!
واقعا در آخر با نجات مسخره چنگ یی حرفای صدراعظم در مورد اعتماد نکردن بهش درست بود… حرف هیچ کس رو قبول نداشت جز تشخیص خودش… بهای حماقت قسمت های آخر شد خون آنیا و بیوه شدن جی لی! بعدم مثل بی عقل ها با اسب رفت دشت و بیابان … واقعا زن و مرد بخوان جای هم رو بگیرن از ذات خودشون خارج میشن هرکس باید ذات خودش رو بشناسه و طبق ذات و آفرینش عمل کنه… باور پذیر نبود یه دفعه فاز شاهزاده گرفت بعد یعنی خواست مردم ماه سرخ رو صلح بده ولی در عمل طرفداری ماه سرخ رو گرفت و بعدشم اومد جمع ش کنه که چنگ یی مرد خب زن حسابی میذاشتی تو قصر حساب چنگ یی رو برسن آنقدر جنایت کرد چرا باعث لشکر کشی شدی! فقط خواستی آنیا ن فدا بشه؟ چند نفر بمیرن بعد بزنی به بیابون؟ کلا این شخصیت هوش هیجانی بسیار پایینی داشت… این همه امپراتور در حقش خوبی کرد آخر سر جلوی امپراتور فاز شاهزاده ماه سرخ و دفاع از مردم گرفت…

بنظر من
زوج دوم و سوم شیمی بهتری داشتن تا زوج اول
داستان زیادی کلیشه ای بدون هیجان آخراش تموم شد
کارگردان کارش شبیه همزاد بود زوم می‌کرد و صحنه هاشو شبیه مثل ریختن گلبرگ و … درآورده بود
خود سریال هم زیاد چیزی برای گفتن نداشت سناریو تکراری یه زن قوی که مبارزه می‌کنه با فساد
وزیرا فقط میومدن می‌گفتن منگ تینگ هوی رو یا برکنار کن یا بکشش یا به پادشاه میگفتن برو ازدواج کن هیچ جنگ سیاسی نبود بین وزیرا
فقط یکی شمشیر عدالت رو گرفته بود و همه رو مجازات می‌کرد
اون همه داستان پردازی از مردم پادشاهی سابق و انتقام خیلی زود و تند پرونده اش تموم شد
سریال خیلی باگ داشت کلی هم سوال مونده بود که جواب داده نشد
اگه به خاطره یوان نبود نمیدیدمش
در ضمن پادشاهی ها تو زمان قدیم این‌طور نبود که زن ها آنقدر قوی باشن که بتونن سرنوشتشون رو در دست بگیرن و عوض کنن یا قدرت زیادی داشته باشن این داستان زیادی کلیشه ای بود جوری که واقعا از واقعیت خیلی فاصله داشت جوری که فقط سفید مطلق جین یان بود و بس اصلا فقط داستان جوری تغییر داده شده بود که اون نور و قهرمان اصلی باشه ولاغیر

عم و غصه که نداره مثلا همشون بمیرن؟؟

7) در مورد خود سریال. ازدواج سلطنتی باید بگم بیشتر از اینکه داستان رو دوست داشته باشم از شخصیت ها خوشم اومد و همین باعث شد که ادامه بدم . همچنین یکی از ویژگی های خوب این سریال این بود که از همه ی زوج ها به اندازه نشون می داد و ما روند زندگی بقیه رو هم می دیدیم در کل نمی تونم بگم بهترین سریالی بود که در این ژانر دیدم چون که جاهای زیادی باگ داشت و می تونست بهتر باشه هم داستان و هم بازی ها اما با این حال ارزش یکبار دیدن رو داره 🙌

5) در مورد لائو هوانگ و بانو آلوئو که ما در موردشون خیلی کم دیدیم. با اینکه عشقشون خیلی کوتاه بود اما به زیبایی و دلچسبی یک بارون کوتاه توی یک روز گرم و سوزان بود. لائو هوانگ عزیزم همون طور که عالیجناب گفت دیگه هیچ وقت محافظی مثل تو نخواهد داشت کسی که با تمام وجود بهش اعتماد کنه. امیدوارم که بدون درد رفته باشی 🥀

3) در مورد  سی تو شوئه اون از کسایی بود که قربانی گذشته و جنگ های گذشته بود کسی که شاید اگر یکی از قربانیان جنگ نمی شد می تونست یک زندگی عادی مثل بقیه ی مردم داشته باشه. عاشق بشه ، ازدواج کنه و در نهایت زندگی کنه اما چه حیف که در نهایت تنها تونست کنار کسی که عاشقش بود بمیره 💔

1) اول از همه دوست دارم در مورد شانگ گوان بنویسم کسی که وقتی مرد بی اختیار براش گریه کردم. کسی که در بیشتر مواقع بهش حق می دادم کافی خودت رو بزاری جاش اون وقت می فهمی تو هم نمی تونی از کسایی که توی مرگ خوانوادت ، مردم کشورت و گرفتن همه چیزت نقش داشتن بگذری خیلی غم انگیز که تو یک شبه همه چیزت رو از دست بدی. شانگ گوان تو قطعا یکی از شخصیت هایی هستی که فراموشت نمیکنم.😭