Four Hands, Two Sonatas چهار دست و دو سونات

سریالش یه شاهکار بود با موضوع متفاوت واقعا قشنگ بود

قشنگ بود، پیشنهاد میکنم حتما ببینید👌🥺

کره این سالها آنچنان سریال قوی نداده بود و بیشتر ماها درگیر تیپ و لباس و آرایش و حواشی بازیگرای سریالهاشون می‌شدیم حالا ی سری استثناها هم مثل سریال های ووکی و ی چند نفر دیگه هم بود . اما این سریال معرکه بود . ژانر سریال عاشقانه بود عاشقانه ای از دل زخم ها ، محدودیت ها و تحقیرها ، نمیتونم بگم موسیقی باعث شد این دو نفر جذب هم بشن چون از همون اول داستان دیدیم ک بی او ب خاطر جونگ یو و اینکه فرصت یادگیری و بروز استعدادهای رو از دست نده و بتونه تو اون مدرسه بمونه ، ب اون سوپرمارکت رفت و سند بی‌گناهی جونگ یو رو کشید بیرون . پی او ک جونگ یو رو از دل ترس و خاطره ی تلخ استیج توی گذشته رها کرد و با عشق بهش یاد داد ب موسیقی جدی تر نگاه کنه ، و جونگ یو و اون هول شدنش و قائم شدنش پشت دیوار خونه پی او وقتی نگرانش بود ، ب حسادت های ریزش ک دید واسه همکلاسی دخترش خوراکی خریده ، ب اینکه تمام دنیاش شده بود دو نفری نشستن روی اون صندلی و نواختن چهار دستی ، و جایی ک حتی میخواست مسابقه نده فقط واسه اینکه پی او لطمه نبینه ، جایی ک نت های خودش رو ب پی او داد با همه عشق و صداقتش . و گم شدن جونگ یو ، فروپاشی پی او ، اشک هایی ک واسش ریخت ، سرگشتگی ک داشت و جوری ک کشور ب کشور ب امید ی نشونه بود از جونگ یو ، و بغلی ک میخواست و جونگ یو پسش زد ! جونگ یو نمسیس رو از نوجوونی ب عشق پی او نوشت چون نامه ی عاشقانه ی موسیقیایی رو دو تایی زده بودن و میدونستن بیان عشق ب زبان موسیقی ی چیز دیگه است . جونگ یو از اینکه تیر خورد ، دزدیده شد ، مهارت دستش رو از دست داد اونقدر آشفته نبود تمام داغون شدنش واسه این بود ک فکر می‌کرد کسی ک اونقدر دوستش داشته باعث این ماجراست و همین داغونش کرده بود و باز هم دیدیم ک می‌ترسید کس دیگه ای ب پی او آسیب بزنه ، میخواست با توپ و تشر ب پی او زخم زبون بزنه تا دلش آروم بشه ولی می‌دیدیم ک خودشم داغون میشد . جونگ یو عشق مادرش رو تجربه کرده بود عشق رو بلد بود واسه همین ملودی هاش حس داشت اما پی او جز تحقیر از جانب پدربزرگ و دیکته ی تو باید بهترین باشی از طرف مادر چیزی ب اسم محبت دریافت نکرده بود و واسه همین ملودی هاش در نهایت بی نقصی بازم ی چیزی کم داشت تا اینکه پسرمون جونگ یو رو دید و ی نفر پیدا شد ک بهش عشق بده و دیدیم ک چجوری از سر این عشق و ناکامی توش ب فروپاشی رسید ! جونگ یو خشمگین بود و وقتی اون فلش رو گوش داد فریادهای عاشقانه ی پی او آبی بود رو آتیش سالها دلتنگی و خشم جونگ یو . دیگه واسه جونگ یو مهم نبود ک نمیتونه بزنه ، ولی اینکه پی او دست از نواختن برداره وحشتناک بود . و پی اوی عاشق واسع آرامش جونگ یو واسه اینکه بهش بفهمونه من درک میکنم از دست دادن همه چیز یعنی چی عملا تمام آینده ی حرفه ای خودش رو سوزوند و اعترافی وحشتناک کرد ! اعتراف ب حسادت اونم تو دوره نوجوونی شاید بیشتر واسه این بود ک جونگ یو بابت زخم زبون ها و آزار و اذیت هایی ک کرده بودش عذاب وجدانی نداشته باشه شاید هم واسه این بود ک اونقدر جونگ یو رو دوست داشت ک همون حسادت گذرای نوجوونی رو هم نابخشودنی میدونست . دل پسرامون سبک شد رویای نواختن فقط واسه دل خودت بدون تیتر اخبار بودن ، بدون مسابقه و رقابت چیزی بود ک هر دوتاشون داشتن . از نگاه نویسنده جونگ یو خیلی آبسدددددد پی او بود و همیشه توی اون سالها هم از روی عشق استاکش می‌کرد جوری ک بعد ۳ سال بی‌خبری و انزوا وقتی بازم نمسیس رو زد واسش کارت پستال با هزار تا نشونه و آدرس فرستاد ک آره همینه حالا ک با پیانو آشتی کردی ، حالا ک آرومی ، بیا من ی گوشه ی همین دنیا توی کلیسا منتظرتم و پسرمون بازم از شوق با سر دوید ! حقیقتا کارگردان توی دنیای هموفوبیک کره ، با بازیگرای مشهور با همه محدودیت ها و سانسورها جوری ک بازیگر فهموند ک ی عاشقانه میخواد ک از توی چشم ها ، از نگاه ها و از اشک های پی او و جونگ یو قابل لمس و دیدن باشه و الحق ک بازیگرا عالی درآوردنش ، بوسه ای ک از چشم ها دیدیم ، بغل کردنی ک از چشم ها دیدیم ، دلتنگی و دلخوری و دل شکست هایی ک از چشم هاشون دیدیم معرکه بود . شاید سریال ب گفته خودشون ژانر رومنس نبود و ان سی نداشت اما جوری عشق رو ورای جنسیت ب تصویر کشید ک جایی واسه انکار نموند و کارگردان و نویسنده هم در آخر بهش اعتراف کردن . دستمریزاد ب هر دو بازیگر

ساعت چند پخش میشه؟