Ashes to Crownاز خاکستر تا تخت

سریالش رو با انتظار بالایی شروع کردم اما راضیم نکرد هرچند ناامیدم هم نکرد.
از دیدنش لذت بردم اما ضعف هایی هم داشت که به چشمم اومد.
اول از همه وقتی سریال 24قسمته انتظار داشتم کشش و جذابیتش حتی یک قسمت هم افت نکنه، اما خیلی جاها مخصوصا اواسطش خط داستانی افت میکرد و چیزی برای ارائه نداشت. چند قسمت اول به خوبی مخاطب رو کشید تو دل خودش و بعد داستان افت کرد و از نفس افتاد تا رسید به 8قسمت اخر و دوباره سریال اوج گرفت.
برعکس اکثر سیدراماها که معمولا یه مشت ویلن گاگول و رومخ دارن که شخصیتشون هیچ عمقی نداره ویلن های این سریال تا اواسط به شدت جذاب بودن و روی شخصیت هاشون کار شده بود.
باهوش بودن و دشمن های سرسختی برای شاهدخت بدون، مخصوصا شیه یان فانگ، من معتقدم دلش برای شاهدخت لرزیده بود و باعث شد گاردش بیاد پایین و اینجوری شکننده شد و شکست خورد وگرنه شاهدخت راه دراز و پر تلفاتی برای شکستش در پیش داشت.
دنگ یی هم خیلی خوب بود،هرچند انگار سریال کات زیاد داشته یا از اول همین تعداد قسمت رو درنظر گرفتن و اخرش فقط برای اینکه داستان رو به نتیجه برسونن عجله کردن و ضربه ی قابل توجهی به شخصیت ها زدن،یهو شخصیت هایی که تا قبلش خیلی باهوش بودن و همه ی جوانب رو در نظر میگرفتن تبدیل به احمق هایی شدند که قبل اینکه فکر کنند دست به عمل میزنند. مثلا خیانت دنگ یی به شیائوشون و علتش ابدوغ خیاری بود، مادرش مگه تو خونه ی خودش نبود؟ چطور موقع فرار به فکر اون نبود و وقتی انقدر دوستش داره و نقطه ضعفشه رهاش کرد؟ از همچین ادم باهوشی بعیده فکر اینجاشو نکرده باشه، اخرش هم که شاهدخت دست گذاشت رو نقطه ضعفش و تسلیمش کرد.
شیائوشون هم بد نبود، اما یهو از ویلن قدرتمندی که تو زندگی گذشته به پادشاهی رسید و بعدش اونجوری زنش و خاندانش رو که دیگه براش مهره های سوخته بودن نابود کرد تبدیل شد به یه شخصیت منفعل که یکم دست و پا زد و به راحتی سقوط کرد، اخه این منطقیه؟ ناسلامتی این داداشمون تهدید بزرگی بود. اینم بگم اون اخرش که شاهدخت داشت میکشتش دلم براش سوخت که یهو خنجر رو کشید بیرون اینجوری بودم که مارو ببین دلمون برای کی سوخته حقته بمیری😔😂
شخصیت پردازی امپراطور کوچولو هم خوب بود، تحت اموزش شاهدخت به خوبی همه چیز رو فرا گرفت و استعداد خوبی داشت و خودش هم به تنهایی باهوش بود. تو سن کم به جایی رسید که بتونه تنهایی قابلیت پادشاهی و کنترل دربار رو داشته باشه.
قلب پاکی هم داشت، بدخواه و قدرتطلب نبود، فکر نمیکنم در آینده هم عوض بشه.
برسیم به شخصیت اصلی ها،آجائو تو زندگی قبلیش یه دختر معصوم و ساده بود، اینکه بعد تولد دوباره تبدیل بشه به همچین شخصیتی که برای همه چی یه راه حل داره و از دشمناش جلو میزنه بدون پیش زمینه درست نیست. بهتر بود یه توضیح منطقی برای این رشد شخصیتی ارائه میدادن اما خب از این مورد بگذریم روی بقیه ی چیزاش کار شده بود و قوس شخصیتی خوبی داشت.
این مورد هم که همیشه دست بالارو نداشت و بعضی جاها کم میاورد منطقی بود.
در مورد شیه یانلای حقیقتش انتظار نداشتم ییران همچین نقش سطحی و بدون چلنجی رو قبول کنه🧍🏻‍♀️اسکرین تایمش هم که از همه کمتر بود.
نقشش واقعا هیچ عمق و جذابیت خاصی نداشت. کل عمرش منتظر بود یه دختر بیاد نجاتش بده بعد این تو یه نگاه عاشقش بشه و اونجا بفهمه که اصل و نسب خاندان شیه هیچ ارزشی نداره و خودش شخصیت خودش رو داره؟
به عنوان یک ژنرال با مهارت رزمی خوب بهتر بود نقشش پررنگ تر باشه و اونم دستی تو بازی داشته باشه،مثلا نشون میدادن چطور شاهزاده ی صحرای شمالی رو کشت و پادشاهشون رو اسیر کرد این میتونست قوس شخصیتی خوبی بهش بده اما حذفش کردن، تو نیمه ی دوم سریالم کلا حضور نداشت، خلاصه نقشش رو یه جوری چیدن که اصلا نمیشه بهش به چشم شخصیت اصلی مرد نگاه کرد، میدونم سریال زن محوره اما واقعا برای این شخصیت کم کاری کردن.
خود داستان به طور کلی خب تکراری بود،یه عالمه سریال تولد دوباره ساخته شده و بازم ساخته میشه، مهم اینه که چطور ارائه بشه که بتونه جذاب باشه و مخاطب رو باز پای این داستان تکراری بنشونه. این سریال در این زمینه زیاد موفق نبود،متوسط عمل کرد.
عاشقانه ی سریال ضعیف بود، کاری به کم بودنش ندارم، به عنوان مثال سریال بی همتا هم عاشقانه ی کمی داشت، اما قوی بود، اینجا اینجوری نبود.
فیلمنامه اونطوری که باید روی بخش عاشقانه کار نکرده بود و سکانس های قابل توجه ای بهشون نداده بود.با چندتا سکانس پرتنش تر و قرار گرفتن تو موقعیت های پیچیده و خاص تر میتونستن خیلی بهتر عمل کنند.
ییران و دولینگ شیمی فوق العاده ای داشتن، کاپل عزیزم رو حیف کردن.
ادیت و جلوه های ویژه سریال بد بود بود، مخصوصا اون صحنه هایی که آجائو میرفت تو ذهن خودش و با اون شخصیتش دیدار میکرد، جلوه ی ویژه ی اون سکانس ها خوب کار نشده بود و ادیت رنگ و فیلتر ناجالبی هم داشت.
اون صحنه های قرار گرفتن لشکرهای دو کشور مقابل همدیگه هم ادیت ضایعی داشت،صدا و فریاد های ادیت شده رو صحنه های اون جنگی که اخرش بابای آجائو میمیره هم خوب نبود. مبارزه آجائو تو اون قسمت هم بد بود، با اون ضربه هایی که میزد فکر کنم کاغذ رو هم نمیتونست ببره چه برسه زره اون مردای گنده😭اصلا قدرت نداشت ضرباتش.
صحنه های مبارزه و اکشن شیه یانلای ولی خوب بود. مخصوصا اوایل سریال اونجاهایی که برای نجات آجائو میومد.
با گریم ها مشکلی نداشتم، از گریم مردا خوشم میومد، برام تازگی داشت، اون مدل ابروهاشون جالب بود.
هرچند بنظرم یکم تو گریم زن ها و آرایششون زیاده روی شده بود اما بازم خوب بود.
(بخوام سختگیر باشم شیه یانلای به عنوان یه ژنرال مرزی تو اون بیابون نباید انقدر ترتمیز و شیربرنج میبود، تازه ارایش هم داشت د اخه😭ولی خب خوشگل بود)
کاستوم ها هم خوب بود، بعضیاشون مشخصا پارچه شون کیفیت خوبی داشت و بسیار چشم نواز بود،مدلشون برام جدید بود، تو سریالایی که دیدم شبیهشون رو ندیده بودم.
دکور صحنه خوب بود ولی خیلی سریال رو قرمز کرده بودن، قصره انقدر قرمز بود که غیر از قرمزی چیز دیگه ای نمیشد دید😭
در مورد ostها نظر خاصی ندارم، نه بد بودن نه زیاد قابل توجه
متن ostاوپنینگ رو دوست داشتم، داستان سریالو تعریف میکرد.
اکت بازیگرا خوب بود. مخصوصا ویلن های سریال.
ییران هم عالی بود مخصوصا تو صحنه های احساسی
دولینگ هم به عنوان شخصیت زن اصلی که دنبال انتقامه و حیله گر و دسیسه چینه و از ویلن های سریال چیزی کم نداره واقعا خوب بود.مخصوصا اخراش بازیش اوج گرفت.
«قسمت 13اون قسمتی که آجائو میفهمه شیه یانلای اون قرص هارو به باباش داده، بازی ییران و دولینگ فوق العاده بود، بار احساسی این سکانس خیلی زیاد بود و چقدر خوب این دوتا تونسته بودن نشونش بدن.»
بازیگر کودک نقش امپراطور هم خیلی خوب بود.
نمره ی من به این سریال:
داستان:، 6/10
او اس تی: 5/10
اکت: 9/10
نمره ی کلی: 7/10