No Longer Heroineدیگه قهرمان نیستم

ببینید بچه‌ها، فیلم و بازی‌ها واقعاً قشنگن، و بیشترِ کامنت‌های من درباره پایان‌بندی فیلم‌ هست که میتونه کاملاً سلیقه‌ای باشه.
اگه فیلم رو دیدید، بقیه حرفام رو بخونید چون اسپویله:
👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
من به عنوان یک دختر، همیشه تایپم مردیه که شجاع و باجربزه باشه، کسی که اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس داشته باشه، برای داشتنم تلاش کنه و در دوست داشتنم با بقیه تعارف نداشته باشه.
بنابراین انتظار من از پایان فیلم این بود که هاتوری، “هیرومیتسو” رو انتخاب کنه. چون اون رو خیلی لایق‌تر می‌دیدم و حتی یه لحظه هم نتونستم نقطه ضعفی توی شخصیت هیرومیتسو پیدا کنم که بخوام به انتخابش شک کنم.
اما ریتا… دوست صمیمیِ هاتوری که در تمام مدت فقط می‌خواست “دریافت‌کننده” باشه. اون حتی توی تعطیلات تابستون هم حاضر نشد یه پیام به هاتوری بده که بیا با هم وقت بگذرونیم و خیلی الکی با اون دختره وارد رابطه شد و احساسات هاتوری رو نادیده گرفت.
از اون بحث‌های خزعبلاتی هم که می‌گه: “چون اون دختر بهم نیاز داشت رفتم سمتش، ولی تو بی‌نیاز بودی و من همیشه دلم می‌خواست کسی به من نیاز داشته باشه”… این حرف‌ها اصلاً به گوش من نمی‌خوره! حتی اگه از نظر روانشناسی هم بخوایم بگیم که همچین شخصیتی ممکنه وجود داشته باشه، باز هم می‌گم: ما توی رابطه دنبال “پارتنر عاطفی” هستیم، نه “پروژه بازسازیِ شخصیت‌های نیمه‌کاره”! کلاً این مدل شخصیت‌ها، چه توی فیلم چه توی زندگی واقعی، از نظر من رد هستن.
مسخره بازی های ریتا با اون دختره و بی معرفتی های هاتوری که از هیرو میتسو فقط به عنوان چسب زخم استفاده کرد ، اصلا خوشم نیومد .این وسط فقط با احساسات دو نفر بازی شد .
واقعاً از پایان فیلم جا خوردم. تا لحظه آخر فکر می‌کردم هیرومیتسو نقش اوله و ریتا نقش دوم، ولی انتخابِ هاتوری کلاً مغزم رو بهم ریخت. حقیقتا یه جورایی حس میکردم انگاری دخترِ داستان، نقش دوم (و اشتباه) رو انتخاب کرده!!!!

قشنگ بود👀
دختره انرژی مردانه داشت😂خوشم اومد لوس نیست